Δεν καταφέραμε να ρίξουμε τα spreads, ούτε να αποτρέψουμε το ΔΝΤ, αλλά με σκληρή και επίμονη δουλειά, κατορθώσαμε να παράγουμε στο περιβόλι μας τα λαχανικά και τις σαλάτες που τρώμε...
Αν δεν προλάβουμε να τις κόψουμε στην ώρα τους, θα μας δώσουν το υπέροχο τεράστιο μωβ λουλούδι τους, παρόμοιο αλλά εντυπωσιακότερο από εκείνο του ξάδερφου τους, του γαϊδουράγκαθου. Σαν ιππότες ντυμένοι με καταπράσινη πανοπλία, οι αγκινάρες έχουν αλεπάλληλες στρώσεις σκληρά εξωτερικά φύλλα, που μερικές φορές καταλήγουν σε αγκάθι. (Δείτε και The Atlantic)
Αυτα που σήμερα αποκαλούμε cheesecake, και τα φτιάχνουμε με ανούσια επεξεργασμένα δήθεν ‘τυριά’, όπως προστάζουν οι συνταγές που παπαγαλίζουμε από τα γυναικεία περιοδικά, έχει τις ρίζες του στην αρχαία παράδοση της Μεσογείου.
Οταν πρωτοείδα λεμόνια με πολλές κορφές στη μια από τις δυό λεμονιές μας, παραξενεύτηκα. Νόμιζα πως οφείλονταν σε κάποια αρώστεια του παλιού ταλαιπωρημένου, αλλά εξαιρετικά προκομένου δέντρου μας.
«Σ’ αρέσουν τα κόκκινα αβγά μου; Έτσι τα κάνουμε στην Ουρανία», μου είπε πέρυσι το Πάσχα η Τατιάνα, σύντροφος τότε της μακαρίτισας της μητέρας μου...
Καλό είναι το 
Χωρίς κοπιαστικό ζύμωμα --αφήνοντας, αν θέλετε, αποβραδίς τη ζύμη στο ψυγείο για να ανέβει-- θα ετοιμάστε μια αυθεντική παλιοκαιρίσια λαγάνα. Αυτό το λαχταριστό ψωμί δεν είναι ανούσιος αφρός, όπως οι τα ‘χωριάτικα’ και οι λαγάνες του εμπορίου, αλλά έχει τραγανή κρούστα και σφιχτή, γευστική ψίχα που μασιέται.
Κάποιοι λένε ότι αποτελούν τη χριστιανική εκδοχή της θυσίας ζώων στους θεούς, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που τα σχετίζουν με τη λατρεία της Δήμητρας, που οι αρχαίοι τη θεωρούσαν θεά της γεωργίας περιβάλοντάς την συγχρόνως με χθόνιες δοξασίες τους.
Πρώτες θέσεις και σημαντικό μέρος στη λίστα της New York Times με τα 10 πιο διαβασμένα κομμάτια της ηλεκτρονικής έκδοσης το 2009 δεν κατέχουν πολιτικά και οικονομικά άρθρα, αλλά κομμάτια γαστρονομικά!
Η γιαγιά μου, από τη μεριά του πατέρα μου, ήταν Βλάχα. Tο συνειδητοποίησα σε μεγάλη ηλικία, όταν πήγα στο Μέτσοβο και είδα τις γυναίκες με τα γαλάζια, σαν τη θάλασσα μάτια, και τα σκούρα μαλλιά πλεγμένα σε μακρυές πλεξούδες που στεφάνωναν το κεφάλι τους. Μοιάζαν σαν αδερφές με τη μακαρίτισα τη γιαγιά μου…
Στην καρδιά του χειμώνα, αφού οι παραλιακές ταβέρνες ερημώσουν, και ο άνεμος λυσομανάει στους κατάξερους κάβους των Κυκλάδων, οι νησιώτες σφάζουν τους χοίρους τους.- 1 of 2
- ››
Copyright Aglaia Kremezi 2008 | Interface Design by Defrost Design | κατασκευή ιστοσελίδας ds-creative.gr