Το πρώτο μας γκρουπ του Kea Artisanal, μέσα Μαΐου, δεν πρόλαβε να δοκιμάσει τις φετεινές ντομάτες μας. Η άνοιξη στη Τζιά κράτησε φέτος πολύ και οι βροχές συνεχίστηκαν για περισσότερο από άλλοτε, με αποτέλεσμα ακόμη και στα μέσα Ιουνίου οι περισσότερες ντομάτες μας να είναι μικρές και πράσινες. Μάλιστα μερικές ποικιλίες, όπως οι Black Tula δεν ήταν έτοιμες ούτε για την ομάδα που έφτασε στο τέλος Ιουνίου, ενώ οι οι μικρές κίτρινες Yellow Pear, που τις φυτέψαμε αργότερα, τώρα είναι στα πιο καρπερά τους.

  Slide Show: Ζήτω οι Ντομάτες!

Οι ντομάτες μας μεγαλώνουν μόνο με κοπριά και νερό. Χρησιμοποιούμε αναγκαστικά πολλή κοπριά γιατί το χώμα στο κτήμα μας είναι ιδαίτερα φτωχό. Η κοπριά είναι δυσεύρετη στη Τζιά, κι έτσι όλοι οι ενδιαφερόμενοι γνωρίζουν ακριβώς πότε και από πού ο καθένας μας προμυθεύεται τη δική του. Οπως χαρακτηριστικά έλεγε ένας γείτονάς μας, «παιδί μου, απ’ το γείτονα κι απ’ το Θεό δεν κρύβεσαι».

Πολλά έχουν αλλάξει στα 30 χρόνια που πέρασαν από το πρώτο Oxford Symposium on Food and Cooking, σε εποχή που κανείς δεν θεωρούσε την τροφή θέμα σοβαρής έρευνας...

  Slide Show: CELEBRATING in Oxford!

Στο όγδοο στάδιο της μέθης, σύμφωνα με τον αρχαίο κωμικό ποιητή Εύβουλο, έρχεται «η αστυνομία· στο ένατο ο εμετός· στο δέκατο παραφροσύνη και έπιπλα που εκσφενδονίζονται», μας είπε ο καθηγητής Oswyn Murray στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρουσίασή του στο φετινό Oxford Symposium on Food and Cooking (Συμπόσιο της Οξφόρδης για την Τροφή και τη Μαγειρική).

Ο μηλίτης (cider) το κρασί που παραδοσιακά γίνεται από μήλα στις βόρειες χώρες, όπου δεν καλλιεργούνται σταφύλια, αλλά και ο απλός χυμός από μήλο, στην Αμερική και την Ευρώπη συνηθίζεται να σερβίρονται ζεστά με καρυκεύματα το χειμώνα.

Στην υπαίθρια αγορά βιολογικών εποχιακών προϊόντων της 14ης οδού, στη Νέα Υόρκη, αλλά και στη μικρή πλατεία απέναντι από το Lincoln Center, όπου βρίσκεται Metropolitan Opera, κάποιοι πάγκοι μηλοπαραγωγών της περιοχής πρόσφεραν εκτός από τις εξαιρετικές παλιοκαιρίσιες ποικιλίες μήλων, και σπιτικό ζεστό μηλοχυμό, που ήταν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος την κρύα χειμωνιάτικη μέρα που τριγυρνούσα στην πολύχρωμη αγορά.

Λίγοι έχουν την ικανότητα να αντισταθούν στις καλοτηγανισμένες πατάτες. Και πάντως εγώ δεν είμαι από εκείνους που μπορούν να τις προσπεράσουν αδιάφορα. Eπειδή αποφεύγω το αλάτι –και πατάτες τηγανητές ανάλατες δεν τρώγονται-- έχω επινοήσει να τις συνοδεύω με πηχτό παραδοσιακό γιαούρτι ανακατεμένο με καυτερή μουστάρδα, και ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι.

Η συνταγή που σας δίνω περιγράφει τις ισπανικές τηγανητές πατάτες που προσφέρονται για μεζέ, δηλαδή tapas, συνοδεύοντας το κρασί ή κάτι πιο δυνατό, όπως το ισπανικό jerez (σέρι).