Από Αρβανίτικη συνταγή, σε διασκευή της Βαλής Μανουηλίδη

Η φθινοπωρινή μας ταξιδιωτική και γευστική εμπειρία στη Μεσσηνία μάς γέμισε αισιοδοξία, καθώς είδαμε πως αν κάποιοι έχουν όραμα και το ακολουθήσουν με συνέπεια, η μοναδική κληρονομιά του τόπου μας μπορεί να σωθεί, αλλά και να μας σώσει...

Αφήνοντας πίσω την ευρύχωρη αλλά μονότονη εθνική οδό, και μπαίνοντας στον παλιό φιδωτό δρόμο που οδηγεί στη δυτική ακτή της Μεσσηνίας, το τοπίο μοιάζει σχεδόν να μην έχει αλλάξει, ίδιο όπως το θυμάμαι από τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια: Κατάφυτες πλαγιές και χαράδρες με πλατάνια και ποταμάκια, ελιές μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, συχνά με αμπέλια από κάτω, και κάποια κυπαρίσια εδώ κι εκεί, βαθυπράσινες πινελιές στο κυματιστό ασημί των ελαιόδεντρων. Το μάτι ξεκουράζεται σε ορίζοντα απείραχτο, κάτι που τόσο μας λείπει στα διάστικτα με ροζ και λευκές βιλίτσες Κυκλαδονήσια.